Navigating Solutions and Darkness

വാക്കുകൾ കൂട്ടിച്ചൊല്ലാൻ വയ്യാത്ത കിടാങ്ങളെ  ദീർഘദർശനം ചെയ്യും ദൈവജ്ഞരല്ലോ നിങ്ങൾ  വൈലോപ്പിള്ളി ശ്രീധര മേനോന്റെ മാമ്പഴം എന്ന കവിത ഞാൻ ആദ്യം കേട്ടത് രണ്ടോ മൂന്നോ വയസ്സുള്ളപ്പോൾ ആയിരുന്നു. അമ്മച്ചി പാടിയാണോ അതോ അമ്മ പാടി ആണോ എന്നറിയില്ല - രണ്ടുപേർക്കും ഈ കവിത വലിയ ഇഷ്ടമായിരുന്നു. വെറുതെ കേൾക്കുക മാത്രം ചെയ്കേ ഈ കവിതയുടെ ചില വരികൾ എൻ്റെ ഓർമ്മയില്നിന്ന് മായാതെ തെളിഞ്ഞു നിന്നു. വാസന്തമഹോത്സവമാണവർക്കെന്നാൽ  അവൾക്കാ ഹന്ത! കണ്ണീരിനാൽ അന്ധമാം വർഷക്കാലം  കുറച്ചുംകൂടി പ്രായമായപ്പോൾ ഇതുപോലെ അനേകം കവിതകൾ ഞങ്ങളെ പഠിപ്പിച്ച്, മത്സരങ്ങളിലും വേറെ പരിപാടികളിലുമൊക്കെ പങ്കെടുപ്പിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. ഇതിൽ ഞങ്ങൾ അസാധാരണക്കാരായിരുന്നില്ല - ദുബൈയിലും, പിന്നെ വേറെ വിദേശ രാജ്യങ്ങളിൽ താമസിക്കുന്ന ഒത്തിരി മലയാളികൾക്കും അവരുടെ സംസ്കാരം നഷ്ടപ്പെടരുതെന്ന് വലിയ ആശ വരാറുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് എൻ.ആർ.ഐ. കുട്ടികൾ നാട്ടിൽ ജനിച്ച് വളർന്ന കുട്ടികൾ ഒരിക്കലും പഠിക്കാത്ത രീതിയിൽ കവിതയും, നൃത്തവും, സംഗീതവും പഠിക്കുന്നു. ഒരോണം പോലും നാട്ടിൽ ആഘോഷിച്ചിട്ടാല്ലാത്തവർപോലും ഓണത്തെക്കുറിച്ച് മിടുമിടുക്കരായി പ്രസ...

Written March 15, 2010 Apocalyptic title, you think? Well, think again. In less than 20 days, I say goodbye to what has defined my life for so long: School Life. Yes, indeed, it is the end. And as pictures of farewell ceremonies and farewell notes throng Facebook profiles... I find myself assailed by a curious kind of wistfulness. Now you'll think, "Oh man, there she goes again, emo talk and senti crap. When the HELL does she NOT feel wistful?" I'm not gonna blame you, but I do like to think that this time I have ample reason for complaint. 'Cause going through all the pictures and shit (and I am not gonna bore you with how I was not reduced to tears by them), one line that kept recurring was:  14 wonderful years with you people, thank you so much. Our own farewell was no exception. The same old Ramayana, minus the Facebooking. 14 years together, yada yada, and I think, "Where the hell are MY 14 years together?" Shifting schools hasn't hurt ...

Written April 15, 2009. The latter half of this post makes it extremely important and relevant, methinks.  Hey, what's it like to finally stop short, turn around and face life? To stop pretending and admit that you're through, and you can't handle it anymore? Yeah? What's it like to let your shoulders sag from the burden? What's it like to have to admit that you're wrong and everyone else is right? What's it like to see your dreamworld crash around your ears? To see that the clouds that supported your castle in the air suddenly decided to float away, and then have them come back to rain on your defeat?? What's it like to face a year of disgrace and shame? To spend another 9 months of feeling that you let them all down? To know you brought it all down on yourself? That you got no one and nothing else to blame, try as you might? What do you do when every single atom of sense and security in your life is lying at your feet, as irrevocably broken...

ഒരു പനിച്ച് ഭ്രാന്ത് പിടിച്ച ചിന്താഗതിയിൽകൂടി മാത്രമേ ഈ കഥ എഴുതാൻ എനിക്ക് സാധിക്കുകയുള്ളു എന്ന് മനസ്സിലാകുന്നു. സാധാരണരീതിയിൽ ചിന്തിച്ചാൽ ഇത്രയും സത്യം പറയണോ എന്ന് ആലോചിച്ച് മടിച്ചു പോകും. ഞാൻ നാട്ടിൽ പോകാൻ താല്പര്യപെടാറില്ല. വേദനിപ്പിക്കുന്ന ഓർമ്മകളും കഴിഞ്ഞു പോയ അനുഭവങ്ങളും എന്നെ അവിടെ ചെന്നിറങ്ങുമ്പോൾ തന്നെ അലട്ടാൻ തുടങ്ങും. അതുകൊണ്ടുതന്നെ വർഷത്തിൽ ഒരിക്കൽ നാട്ടിലേക്ക് പോയാൽ പോയി. അമ്മ എന്നും അങ്ങോട്ട് വിളിക്കും. ഞാൻ അവിടെ ചെന്ന്, അമ്മയുടെ കൂടെ താമസിച്ച്, ഹോമിയോപ്പതി ചെയുന്ന മനഃശാസ്ത്രജ്ഞനെ കണ്ട് ചികിത്സ സ്വീകരിക്കണം -- ഇതാണ് സ്ഥിരം എന്നോട് അവകാശപ്പെടുന്നത്. എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും PTSD എന്ന ആശയം എനിക്ക് അവരെ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല. ചെറുപ്പത്തിൽ അവധിക്കുവേണ്ടി നാട്ടിൽ വന്നുവന്നാണ് എനിക്ക് എട്ടുകാലികളോട് വെറുപ്പ് തോന്നിത്തുടങ്ങിയത്. ഒരു സീൽ ടീമിനെ ആദ്യം വിട്ട് എല്ലാം "ക്ലിയർ" എന്നറിയിക്കാതെ കുളിക്കാൻ പോലും സാധിക്കില്ലായിരുന്നു. കാരണം എവിടെ നോക്കിയാലും മനുഷ്യ കയ്യുടെ അത്രയും വലിയ എട്ടുകാലി. ചൂലെടുത്ത് അടിച്ചുനോക്കിയാൽ ഒട്ടു പോകുകയുമില്ല. എന്നാൽ കണ്ണൊന്നടച്ചുപോ...

Written on February 15, 2009.  Ah, life is bliss. Sort of. But with new hopes rising on the horizon, you can bet that I'm gonna be the last person to give it all up. But the road ahead... Oh, man. That road. Sticks and stones would be more than welcome... but this? I mean, I'm actually having to rely on my own ability to save myself from a pit into which someone else pushed me! I mean, I have to study, to get good marks... Oh, woe is me! [Was this written yesterday?] Well, apart from that, all's well in God's own Country. Or as I like to think of it, God's Own Forsaken Male Chauvinistic Pigsty. And you got to agree that it is a terrible pain if a girl can't go for a f***** movie without having to rely on a whole bodyguard consisting of her father, elder brother, paternal and maternal uncles and an army of cousins. Plus the baby brother to accompany her if she wants to say, buy popcorn, or pee. 'Cause, you see, I'm kinda used to the looks I attract ...

സാധാരണ നിലയ്ക്ക് ഞാൻ കഥ തന്നെ എഴുതാൻ പാടു പെടുന്നു. അപ്പോഴാണ് മലയാളത്തിൽ എഴുതാൻ ഇറങ്ങുന്നത്. എന്ത് ചെയ്യാം, ചില കഥകൾ മലയാളത്തിൽ പറഞ്ഞല്ലേ പറ്റു? പ്രായമായി വന്നപ്പോഴാണ് എന്നെപ്പോലെ വേറെയും ആളുകൾ ഉണ്ടെന്നു മനസ്സിലാക്കുന്നത്. എന്നെ മനസ്സിലാകണമെങ്കിൽ ചിലപ്പോൾ ഹാരി പോട്ടറിലെ Gilderoy Lockhart എന്ന കഥാപാത്രത്തെ നോക്കിയാൽ മതിയായിരിക്കും. "Overachiever" എന്ന പദവി ചെറുപ്പത്തിലെ മേടിച്ച അനേകം കുട്ടികൾ ഉണ്ട്. അവരിൽ എല്ലാവരും തന്നെ മനസിലാക്കുന്നു, കുറച്ചു നാൾ കഴിയുമ്പോഴേക്കും ബാക്കി എല്ലാവരും catch up ചെയ്തു എന്ന്. ഇത്രയും കാലം overachieve ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്ന കുട്ടിയിപ്പോൾ ബാക്കിയുള്ളവരുടെ ഒപ്പം പോലും നിൽക്കാൻ പാടു പെടുന്നു. ഈ സത്യം ഇന്നെനിക്കു മനസ്സിലായി, പക്ഷെ എൻ്റെ ജീവിതത്തിൽ ഇത് ഇപ്പോഴും മനസ്സിലാക്കാൻ സാധിക്കാത്തവരുണ്ട്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഇപ്പോഴും എൻ്റെ ചെറുപ്പത്തിലെ മിടുക്കിന്റെ കാര്യവും പറഞ്ഞവർ ഇരിക്കുന്നു. സാഹചര്യങ്ങൾ മാറുംതോറും നമ്മളും മാറാൻ അറിയണം. എനിക്ക് പക്ഷെ ഈ കഴിവ് കുറച്ചു കുറഞ്ഞു പോയി. അതുകൊണ്ടായിരിക്കാം പ്രീസ്കൂളിലും പ്രൈമറി സ്കൂളിലുമൊക്കെ ഉണ്ടായിരുന്ന സഹപാഠികൾ പറയുന്ന...

പത്തു വർഷമായി മലയാളത്തിൽ എഴുതാൻ ശ്രമിച്ചിട്ട്. തെറ്റുകൾ കാണും. എഴുത്തിന്റെ ശൈലി ഭംഗിയില്ലാതെ വന്നെന്നിരിക്കും. ക്ഷമിക്കണം. എത്രയോ ജന്മമായി  നിന്നെ ഞാൻ തേടുന്നു ... എത്രയോ  ജന്മമായി  - summer in Bethlehem  ഇങ്ങനെ എഴുതാൻ എനിക്കും പറ്റിയിരുന്നെങ്കിൽ, അല്ലെ? രണ്ടു വർഷം മുമ്പ് , ഞാൻ ഓഫീസിലേക്ക് മനസ്സിൽ ഒരു ചിരിയുമായി ആണ് ഇറങ്ങിയത്. ഫോണിലെ പ്ലേയ്‌ലിസ്റ്റിൽ ഒരു പാട്ട് ഇട്ടു ... പ്രത്യാശ സൂചകമായ ഒരു പാട്ട് : അന്ന് പാട്ട് കേട്ട് അറിയാതെ ചിരിച്ച ആ കുട്ടിയെ ഓർക്കുമ്പോൾ ഞാൻ തന്നെ ചോദിച്ചുപോകും ... "പൊട്ടി ആണല്ലേ ?"  ഒരു തുടക്കം പ്രതീക്ഷിച്ച എനിക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു, അത് എല്ലാത്തിന്റെയും അവസാനമായിരുന്നു എന്ന്.  ഞാൻ ഈ ബ്ലോഗിൽ പല കഥകളും പറയാറുണ്ട്. എന്റെ ചിന്തകളും, ഞാൻ കേൾക്കുന്ന പാട്ടുകളും, പഠിക്കുന്ന പാഠങ്ങളും, കാണുന്ന സിനിമകളും... പിന്നെ ഞാൻ കണ്ടുമുട്ടുന്ന ആൾക്കാരെയും കുറിച്ച് . പക്ഷെ ഈ കഥ ഇതു വായിക്കുന്ന എല്ലാവര്ക്കും വേണ്ടിയല്ല. ഇത് കഥ മനസിലാക്കാൻ കഴിയുന്നവർക്ക് വേണ്ടി മാത്രം.  ഇതൊരു പ്രേമത്തിന്റെ കഥയാണെന്ന് വേണമെങ്കിൽ ...

Written December 28, 2008 Sometimes, when you're all alone, the chill night air a soothing balm after a frenetic day, music pounding softly in your ear, and you're tapping the keys of the PC silently so as not to call the more alert members of the house from their sleep... Just you and your thoughts, and maybe a cup of coffee. That's when you know the most peaceful moments of your life.  There's no one to stop you from thinking; from travelling far across the realms of your imagination. Beyond all boundaries, all traditions, all society, all rules. It doesn't matter what you're wearing, how your hair's done up. Doesn't matter that you haven't gotten the marks u wanted, or that your friends have been backbiting. Doesn't matter that you're facing imprisonment up to a year and a half without parole. Nothing matters, except you. Let your wishes soar upwards into the endless blue on the wings of a prayer. Dare to go forward, to claim your ...

Soon this will feel like a distant dream.  Until then, may you rest in a deep and dreamless slumber. - Elise, Westworld 2016 and 2017. Two life changing years for me - two years in which growing up has taken on so much more meaning. Even now, I can practically feel  my brain forcing my personality to change, and my perspectives to shift. In the one sense, these two years have been one fucking awful thing after the next. In the other sense, these are the best two years to have happened to me.  I'm supposed to avoid emotional rollercoasters, but that becomes a little difficult when you consistently wake up from nightmares in tears. These nightmares have little to do with my conscious mind or daily life. And yet, I'd spend the entire day smiling and chilling and generally being productive, only to face the nightmares at night. The very wide gap between what my conscious mind is doing, and what my unconscious mind is doing is rather unnerving.  And yet, "reco...

Photo by  Silas Baisch  on  Unsplash Parts of this country has literally been burning for months - years, in fact. North India is a veritable mess of communalism and a marked lack of sanity. South India is cashing in on the opportunity to prove their superiority, but honestly, it's as big a mess as it ever has been. I went on a couple of dates recently with someone I'd been talking to for like, 2-3 years. One of the things that brought us closer was cats. The other was the fact that he worked in Dubai. When I finally met him in person, I realized that Dubai was a subject we both loved more intensely than I had realized. He was brought up in India, notably in Bangalore, and shifted their to work. I came round to things the opposite way. And while literally all of my Indian friends know next to nothing about Dubai, none of my friends from Dubai are interested in eulogizing the place the way I want to. This put my date in a unique position in my friend circle - he ...

Written December 23, 2008 Context: Thoughts resulting from anxiously stressing over whether I'd get to home to Dubai for the holidays or not. (Spoiler: Didn't happen). I don't even want to consider any other alternative, because this tiny little hope is ALL I have left. The only thing that keeps me sane and going. It's just this tiny presumption, a weak flimsy base to all the fancy castles being built on it, high up in the clouds. One word is enough to send the whole damn thing tumbling to the ground. And yet I keep thinking that if I go into battle believing my own invincibility... believing, blindly believing that nothing can stand in my own way, and that no one will say no to me... everything'll turn out alright.

Photo by  David Rodrigo  on  Unsplash I'm currently awaiting my Burger King order to be home delivered, and reading Americanah . I'd delayed reading the book, not wanting to delve into something heavy. I was also under the impression (because I'm a moron) that the word "Americanah" referred to a stylized version of Americana - the telling of American folk stories. Americanah is, instead, the Nigerian word for "American" - it's used in the book to mockingly refer to Nigerians who become Americanized.  There's a lot to relate to in this book - most astonishing, perhaps, is how men manage to be the same around the world - always failing to come up to mark. Always immature. Always playing games. But in terms of what I relate to the most, it is perhaps the life of someone who has lived across borders, across cultures, who struggles with their identity.  Nine years ago was the beginning of the end. Almost a decade of my life not spent in...

Photo by  Jimmy Chan  from  Pexels Written on October 2, 2008. Notes in red. You know how the old classic goes... Welcome to the Ho(s)tel California... You can check out any time you want... But you can never  leave!!!! I checked out, baby. I checked out a long time ago. But it doesn't look like I get to leave any time soon. I'm going back today, with no hope for any respite until November. Ahm how the months stretch on.. Days and days of sleeping in class and lying awake at night,  of analysing and cross analysing people's words and actions, and going all paranoid on them --  Does she hate me? What did he mean by that? Why doesn't this one look at me?  Frankly, I'm getting a little sick of myself. If you were to ask just wtf is wrong wit me... I'd tell you I'm a paranoiac suffering from bipolar disorder and mild schizophrenia and mild megalomania. And just in case you didn't know,   bipolar disorder is the same a...

( Continued from here ) My maternal great-grandfather Augustus was a farmer, and he gradually grew to be quite rich (by the standards of that little out of the way village). He married my great-grandmother Mary when they were both 13, or thereabouts, and they had eight children, of whom six survived to adulthood. A boy and a girl died in infancy, infant mortality rates being somewhat of an issue back then. Of the surviving six, my granddad Joseph is the third, and he and the eldest daughter (Mary Jr.) are the only ones to have gotten married. Considering how many children they each went on to have, the fact that the other four girls joined the convent probably did the Indian population rates a favour.  A year after Mary Jr. was married, she came home to have her first baby. Baby Treasa was born a month after Mary Sr.'s last child, Clare. Mary Jr.'s younger sister Anna was so horrified by the spectacle of childbirth that she swore off the whole concept of marriage, and...

Photo by  RD Gray  on  Unsplash I came back to Kerala for a few days, and for once, it's been a trip I don't regret (so far). And honestly, I feel like at this point in India's political climate, this is the place I need to be in. A place where "meat puff" refers to beef. Seriously, chicken tastes disgusting in a "puff."  Perhaps it's the incessant rains. Rains have a way of lifting my spirits. Of making everything feel less bleak.  Perhaps it's the fact that, for once, travel did not prove to be an ordeal. I've been travelling constantly since Saturday, and it's all been pleasant, all the way.  Well, there was that incident where a drunk dude kept trying to press his erection against me in the bus, but I was well armed - with a blue sketch pen. When he realized that I planned to mark up his white dhoti in blue every time the dhoti ventured close to me - incidentally marking the exact spot where his penis would be, he ...