Navigating Solutions and Darkness

 It's Not Quite Catharsis, But It'll Do For Now

In those days, there was less of me, and more of everyone else. I was a shadow, a sliver, an unimportant cameo in movies starring everyone else. I was the disembodied narrator, recording, remembering, unspoken commentary lining the walls of my skull.

Now Feeling: Like A Real Writer

Music bounces off the walls of an abandoned house, following the fading chime of distant anklets, desperately seeking a way out. Music twists and struggles at the exits in a deadly fight for survival against invisible, final barriers. A dancer's form silhouetted in the distance, framed by the light of a super moon. Shorn of anklets, cleaved from the orphaned music, alone it bends gracefully to the steps of the unknown. Unaware that somewhere far away, its death knell has already been sung. And as all life fades from the forest, as a world closes in on itself, echoes of the song remain only to haunt the dreams of a sleeping god. 

I stand bewildered in the Room of Tapestries, and watch as looms of Fate weave the courses of lives. I wonder if it's worth anything to try and find the lines of my life among the invisible threads that crisscross all around me. Photo by Javid Naderi on Unsplash I settle myself on the floor, cross-legged, and look up at the open sky above. The room has no ceiling, for reasons long since forgotten. Outside, the last glimmers of sunset disappear behind a moss-covered hill. Lady Night spreads her mantle over the sleeping world. The humming in the Room of Tapestries becomes louder, more noticeable. The clack-clack of the many shuttles becomes faster, accelerating the rhythm of twilight into resonance with the night. The threads of a billion fates glitter in the moonlight above me. No longer invisible, they float like eerie insects on jeweled wings. I gaze up and up, till where the walls of the Room blend gently in with the indigo ceiling, studded with stars. A billion wis...

Crossposted. October 1, 2010. Yesterday, you sat beside me as I cried. Today, there's no one to hold me as I cry. And that is how I know you're still alive. Because every minute of my days, you're a hole in the world, floating softly next to me, filling my dreams and fantasies, and all my waking hours. I feel myself giving slowly in to the pressure. An evil imp insists that I take the plunge, but I know that even as I slice into the blue depths of the pool, there will be no water to caress my sore skin, to soothe the aching pain that afflicts me. What can I say, except that you walked away on a moonlit night? That the strange loud music in the background drowned out the sound of my heart breaking. What can I say, except that I had no choice but to break the circle to keep myself sane? Princesses know the duties they owe State and people. Royalty from around the world courts us with gifts unimaginable, with more flowers than our castles can hold, with more l...

Social media doesn't determine my worth. It doesn't determine yours either. It's literally the most superficial, shallow thing to ever exist. Even so, I've always loved social media, from back before Facebook and even Orkut. All the way back to a little something called Hi5.  It all started when I overheard a bunch of kids I definitely didn't think were cool discussing Hi5. It was a social networking site, and if even they were on it, then I was definitely missing something.  To my great chagrin, the government of UAE banned Hi5 a couple of days after I first heard of it. In fact, when I tried to search for the website and found the prohibitory banner, I rather wondered if I'd somehow precipitated this by wanting to be cooler.  Then came Orkut, where the girl I'd been steadily crushing on since I was 9 wrote me a glowing "recommendation." To be honest, booking it out of Orkut as soon as Facebook became widely available was something...

It's Blogtober and I'm 4 days late to the party already. Time for some intense backdating. I was 5 when I watched  Titanic, although I've remembered myself as being 3 for some reason. I can't say I understood everything that happened in the movie - whatever happened with the place that had all the vintage car stuff was a complete mystery, and I'm pretty sure Dubai censorship rules are the reason I never realized Jack's painting was a nude painting. But there's a reason why the movie was hailed the way it was - and still is. And that is the sense of something so vast and inescapable. The sense of watching a tragedy unfold in real time, and being made to feel helpless by it. Something like that is incredibly tragic. Watching men self-destruct in real time, on the other hand, is tragicomic. My friend watched me laugh as I compared a couple of people I've dated - their patterns of self-destructive behaviours, their detachment, the utter hopelessnes...

Vengeance writ  In shades of blue  These cuts strike deep And ink bleeds through  The maelstrom fades Time slows to a halt  Anger crystallizing/ The better These wounds to salt  Would have grown Apart/ Memories dissolving  But the fields ran red With frozen hope shattering Cobalt calls/ Ruby restless A growl emanating from the depths Of ages past/ Of process thwarted And Azure shifts/ while Copper flows

Written September 7, 2010 A dark series of squiggles make their way down and across the page, in that order. Cheap poetry and lame jokes are the order of the day. For once the silence has retreated and is content to watch from the top row of the bleachers. For once there's no raining on the court while the ball's in play. There's a rose that lies at the back of my locker, wilted and fading away. It's a rose I don't expect to see in bloom again. It's a rose I've put aside, but one I cannot bear to throw away. Perhaps I should consign it to the bonfire I've made in my backyard, out of all the relics from the past. Perhaps keeping it in my locker is dangerous, for it might bloom again. Roses such as this one have been known to bloom more beautiful than before, long long after they withered away into nothing more than thin brown sticks and faded and detached petals. And in my excitement, I might just reach out and grab it again, forgetting th...

As evening fell and darkened into a not-unpleasant kind of night, I watched a cute guy talk about how his trainee would probably mess up if he didn't immediately clarify things for him. And all I could think of was Praveen. Cut to a month or so ago, when I was at my CCD with Praveen's boss, who wouldn't stop talking about Praveen. "So I walked into office one day," said Praveen's Boss, "in a fairly good mood. And I hear this guy say 'Kannada Gothilla.' And I didn't know what came over me, but I just said, 'Praveen, return his advance and tell him his car is not available.' And the client protested, since the car was waiting for him outside and he could see that. I ignored him and went inside. So the client asked Praveen what was wrong with his boss. And Praveen is such a funny guy, he just said straight up, 'I've been working for him for several years now, and I still don't understand anything he says. He's just insan...

പാൽ പല്ല് ഇളകി പോയി കഴിഞ്ഞിട്ടും നാക്കെന്തുകൊണ്ട് അതിനെ തപ്പി പോകുന്നു? എഴുതിയിട്ടും എഴുതിയിട്ടും വിരലുകളിലെ വേദന അറിയാതെ ഞാനിതാ, രാത്രി മുഴുവനും പിന്നെയും എഴുതാൻ ഇരിക്കുന്നു. ഉറങ്ങാനിപ്പോൾ ഭയക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന് സംശയിച്ചുപോകും, കാരണം സൂര്യോദയം മുതൽ സായാഹ്നം വരെ പണി എടുത്തിട്ടും, പഠിച്ചിട്ടും, നിദ്ര തേടി കണ്ണുകൾ അടക്കുമ്പോൾ ഓർമ്മകൾകൊണ്ട് നിർമ്മിച്ച ഏതോ ആരാമത്തിലാണ് ഞാൻ ചെന്നെത്തുന്നത്. ആരെയെന്നോ എന്തിനെയെന്നോ അറിയാതെ, എന്നിട്ടും എന്തോ തേടി പോകാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന മനസ്സിനോട് എന്ത് പറയണമെന്നറിയാതെ ഞാൻ നിശഃശ്ശബ്ദയായി നിന്നുപോകുന്നു. എത്ര വർഷം അന്വേഷിച്ചാലും കണ്ടെത്താൻ ബാക്കി ഒന്നുമില്ല എന്ന് ഞാൻ എങ്ങനെ ഈ ഹൃദയത്തെ പറഞ്ഞുമനസ്സിലാക്കും? വേറെ ഏതോ ചുണ്ടുകളിൽനിന്ന് കേൾക്കേണ്ട വാക്കുകൾ ഞാൻ പറയാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ അത് വെറും വിലയില്ലാത്ത കടലാസ്സുപോലെ ആരോ തട്ടിക്കളയുന്നു. ഇവളുടെയും അവന്റെയും നടുവിൽനിന്ന് മണിക്കൂറോളം വട്ടം തിരിയലായി മാറിക്കഴിഞ്ഞു എൻ്റെ രാത്രികൾ. അവസാനം എപ്പോഴെങ്കിലും കവിൾത്തടങ്ങളിലെ കണ്ണീർ തലയണയെ കുതിർത്തു കഴിഞ്ഞു എന്ന് മനസിലാകും. അപ്പോൾ എഴുന്നേറ്റ് പിന്നെയും എഴുതാൻ ...

Crossposted from Feminist Quill , written December 18, 2015 Title: Aftertaste Author:  Namita Devidayal Year of Publication:  2011 Series: N/A #: N/A Goodreads Rating (Avg.): 2.96 Goodreads Rating (Mine):  4 Spoiler Alert Might I start off by saying that I  cannot believe this book has a average Goodreads rating of below 3, when  SO MANY terrible books are rated 4 and 5 out of 5 stars? Plot Description:    The powerful matriarch of a wealthy business family (they sell sweets) has suffered a strke, and lies dying.  Aftertaste  is the story of how her children and her children-in-law deal with her impending death, while also fending off personal troubles of their own. In addition to metaphorical interpretations, the title also directly refers to the theme of Indian sweets that runs through the book in the form of the Todarmal's business. The one word I'd use to describe this book is "stark". Stark as in "stark realit...

The screaming in my ears is drowning the screaming deep within.

അവരെ ആദ്യം കണ്ടുമുട്ടിയ നിമിഷം തുടങ്ങിയുള്ള എൻ്റെ സംശയമായിരുന്നു - അവരുടെ പേര് അവർ തന്നെ തിരഞ്ഞെടുത്തതല്ലേ എന്ന്. അറബിക്കഥയിലെ രാജകുമാരികൾക്കുള്ളപോലത്തെ പേര്. ആ പേരിന് ചേർന്ന സൗന്ദര്യവും. നൃത്തം എന്നെ പഠിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ച അനേകരിൽ രണ്ടുപേരാണ് കൂടുതലായും ഓർമ്മയിൽ വ്യക്തമാകുന്നത് - ആദ്യത്തെ അധ്യാപകയും, പിന്നെ അവസാനത്തെ അധ്യാപകനും. നൃത്തത്തിന്റെ നൃ പോലും ചെയ്യാൻ സാധിക്കാത്ത ഒരു കുട്ടിയെ സാമാന്യം നല്ല രീതിയിൽ ആടാൻ പഠിപ്പിക്കണമെങ്കിൽ, അതൊരു സാമർഥ്യം തന്നെ. ജീവിതം മുഴുവൻ നീളുന്ന ഒരു യാത്രയുടെ ആദ്യചുവടുകൾ അങ്ങനെയാണ് അനാർക്കലി എന്ന നർത്തകി എനിക്ക് കാണിച്ചു തരാൻ ഇടയായത്. തൃശൂർ ഞങ്ങളുടെ വീടിന്റെ അടുത്തുതന്നെയായിരുന്നു അനാർക്കലി പഠിപ്പിച്ചിരുന്നത്. എല്ലാ ദിവസവും ഒരേ സമയത്ത് എല്ലാവർക്കും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു ക്ലാസ്സ് എടുത്തിരുന്നത്. ഏറ്റവും ഇളയ കുട്ടികൾ മുമ്പിലും, മുതിർന്നവർ പിന്നിലും - എല്ലാവരും തട്ടടവ് തുടങ്ങി ചെയ്തിരിക്കണമെന്നത് നിർബന്ധമായിരുന്നു. ഓരോ അടവ് കഴിയുംതോറും അത് വരെ പഠിച്ചിട്ടില്ലാത്തവർ മാറി പോയി ഇരിക്കും. അങ്ങനെ അലാരിപ്പും തോടയവും ഒക്കെ കഴിഞ്ഞ് ഏറ്റവും അവസാനം വലിയ ചേച്ചിമാർ അവരുടെ...

The funerals were over, and the last of the mourners had trailed away. They would go home, where food and drinks and lighter conversation awaited them. Catharsis. They all craved it, and laughter seemed the inevitable aftermath of a funeral. They'd wanted her to come with them, had wanted to hang around with her, anxious, sensitive to the fact that her pain were greater than anything they could feel. She'd wanted to stay, she'd wanted to be alone. Catharsis seemed too unrealistic a goal right now. She closed her eyes, plugged her headphones in and sat cross legged, leaning against the cemetery wall. Far enough away from the graves that distance would be felt, but still close - too close. It was hard to say how much time had passed - certainly the song had played itself in its loop quite a few times - when she felt something scuttle across her fingers. She hated insects. Wasn't used to them, hadn't grown up with them, was creeped out by most of them. She wait...

തൃശൂർ എന്ന നഗരത്തിൽ, ചെമ്പുക്കാവ് എന്ന സ്ഥലത്ത് ഒരു പേരുകേട്ട മൃഗശാലയുണ്ട്. അവിടെനിന്ന് വെറും ഒരഞ്ചു മിനിറ്റ് നടന്നാൽ മതി, എൻ്റെ പഴയ വീടെത്തും. മൃഗശാലയുടെ അടുത്ത് താമസിക്കുന്നതിന്റെ വലിയ ഒരു ഉപകാരമാണിത് -- എന്നും കൃത്യം അഞ്ച് മണിക്ക് സിംഹനാദം കേൾക്കാം. ഒരു ലിയോ എന്ന നിലക്ക് സിംഹങ്ങളോട് എന്നും ഒരു മമത എനിക്ക് തോന്നിയിരുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ആദ്യമായി എവിടെനിന്നോ വരുന്ന അലർച്ച കേട്ട് ഞാൻ അതിശയിച്ചു പോയി -- ഒരു സിംഹം അങ്ങനെയാണോ ശബ്ദിക്കുന്നത്? എവിടെ ആ രാജകീയത? ഒരു വളരെ വലിയ പശു കരയുന്നത് പോലെ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഞങ്ങളുടെ തറവാടെന്ന് പറയുന്നതായിരുന്നു ആ വീട്. അമ്മവീടിനോട് താരതമ്യപ്പെടുത്തിയാൽ ഞങ്ങൾക്കാ വീട് തീരെ ഇഷ്ടമില്ലായിരുന്നു. ഒത്തിരി കൊതുകും, പിന്നെ സ്ഥലവും കുറവ്. ചെറിയ കുട്ടികൾക്ക് ഓടി കളിക്കാൻ കണ്ടവും പറമ്പും ഒന്നും ഇല്ലല്ലോ പട്ടണത്തിൽ. പിന്നെ ആ വീടിനെ സംബന്ധിച്ചുള്ള ആൾക്കാരും അത്രഇണക്കമുള്ളവർ ആയിരുന്നില്ല. എന്നിട്ടും ഈ വീട്ടിലാണ് ഞങ്ങൾ ഒരു വർഷം താമസിച്ചത്. എന്തുകൊണ്ടോ അമ്മ തീരുമാനിച്ചു തൃശ്ശൂര് വന്ന് സുഖമില്ലായിരുന്ന എൻ്റെ അച്ഛന്റെ അമ്മയെ നോക്കാമെന്ന്. കൂടെ ഞങ്ങൾ മൂന്നു പേരും. പ...

സാധാരണ നിലയ്ക്ക് ഞാൻ കഥ തന്നെ എഴുതാൻ പാടു പെടുന്നു. അപ്പോഴാണ് മലയാളത്തിൽ എഴുതാൻ ഇറങ്ങുന്നത്. എന്ത് ചെയ്യാം, ചില കഥകൾ മലയാളത്തിൽ പറഞ്ഞല്ലേ പറ്റു? പ്രായമായി വന്നപ്പോഴാണ് എന്നെപ്പോലെ വേറെയും ആളുകൾ ഉണ്ടെന്നു മനസ്സിലാക്കുന്നത്. എന്നെ മനസ്സിലാകണമെങ്കിൽ ചിലപ്പോൾ ഹാരി പോട്ടറിലെ Gilderoy Lockhart എന്ന കഥാപാത്രത്തെ നോക്കിയാൽ മതിയായിരിക്കും. "Overachiever" എന്ന പദവി ചെറുപ്പത്തിലെ മേടിച്ച അനേകം കുട്ടികൾ ഉണ്ട്. അവരിൽ എല്ലാവരും തന്നെ മനസിലാക്കുന്നു, കുറച്ചു നാൾ കഴിയുമ്പോഴേക്കും ബാക്കി എല്ലാവരും catch up ചെയ്തു എന്ന്. ഇത്രയും കാലം overachieve ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്ന കുട്ടിയിപ്പോൾ ബാക്കിയുള്ളവരുടെ ഒപ്പം പോലും നിൽക്കാൻ പാടു പെടുന്നു. ഈ സത്യം ഇന്നെനിക്കു മനസ്സിലായി, പക്ഷെ എൻ്റെ ജീവിതത്തിൽ ഇത് ഇപ്പോഴും മനസ്സിലാക്കാൻ സാധിക്കാത്തവരുണ്ട്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഇപ്പോഴും എൻ്റെ ചെറുപ്പത്തിലെ മിടുക്കിന്റെ കാര്യവും പറഞ്ഞവർ ഇരിക്കുന്നു. സാഹചര്യങ്ങൾ മാറുംതോറും നമ്മളും മാറാൻ അറിയണം. എനിക്ക് പക്ഷെ ഈ കഴിവ് കുറച്ചു കുറഞ്ഞു പോയി. അതുകൊണ്ടായിരിക്കാം പ്രീസ്കൂളിലും പ്രൈമറി സ്കൂളിലുമൊക്കെ ഉണ്ടായിരുന്ന സഹപാഠികൾ പറയുന്ന...

Written September 11, 2010. Yesterday As I set off Back down the path That leads to sleep And comfy pillows I was tempted To turn around Look back, maybe For it was well past The witching hour Who knows What I might have found Who knows What expression I might have caught On your face, offguard Was it merely the dream Of the late hour The magic that hung Deliberate, in the air Has made me hungry again Hungry for Hope Something that makes me want To reopen the wound So recently healed I'm more sensible Than witching hours and magic This I'll have you know That's why I headed straight down That road that lead To sleep and comfy pillows

Photo by  Petr Ovralov  on  Unsplash Written December 9, 2016 I am not a gifting person. Years ago, someone suggested I write them something about love as a gift instead. I made many starts, completed nothing. Perhaps happiness doesn't inspire me the way sorrow does. Then last year came the first and only love letter I've ever written. Does it mean more if you write letters? May I? Dearest. When I met you, the only taste I remembered any more was the taste of ashes in my mouth. When I met you, the sun had cracked open, and loss was everywhere.  When I met you, you were a shadow, hidden among shadows, a nervous joke whispered on the winds of my thoughts.  When I met you, I was looking for a friend.  Then I met you, and the sun rose again, whole and healthier than before.  I met you, and the joke turned to undying laughter on my lips.  I met you, and I knew longing again, my soul unable to bear its weight.  I did not know...